کنتاکتور خازنی چیست و چه کاربردی دارد

اصلی‌ترین تفاوت میان این دو تجهیز در ساختار فیزیکی و مکانیزم وصل شدن آن‌ها نهفته است. کنتاکتورهای معمولی (اغلب با کلاس AC3) صرفاً دارای پلاتین‌های قدرت هستند که بلافاصله پس از تحریک بوبین، ولتاژ را به مصرف‌کننده منتقل می‌کنند؛ اما کنتاکتورهای خازنی مجهز به یک واحد کمکی اضافی در قسمت بالایی هستند که شامل کنتاکت‌های پیش‌قراول و سیم‌های مقاومتی (Damping Resistors) است. وجود این سیم‌های پیچ‌خورده که شبیه به فنر هستند، مشخصه بارز ظاهری کنتاکتور خازنی است که در مدل‌های معمولی وجود ندارد و وظیفه آن‌ها آماده‌سازی مدار قبل از برقراری کامل جریان است.

از نظر عملکرد فنی و ایمنی، تفاوت بنیادین در مدیریت “جریان هجومی” است. خازن‌ها در لحظه اولیه اتصال به شبکه، رفتاری شبیه به اتصال کوتاه دارند و جریانی لحظه‌ای تا ۱۰۰ برابر جریان نامی می‌کشند؛ این شوک الکتریکی در کنتاکتور معمولی باعث ایجاد قوس الکتریکی شدید، جوش خوردن (خال زدن) پلاتین‌ها و حتی آسیب به عایق خازن می‌شود. در مقابل، کنتاکتور خازنی ابتدا جریان را از طریق مقاومت‌های خود عبور داده تا شدت آن را محدود و “میرا” کند و تنها پس از افت جریان به سطح ایمن، کنتاکت‌های اصلی بسته می‌شوند؛ بدین ترتیب عمر بانک خازنی به شدت افزایش می‌یابد.